Czas na szukanie właściwych argumentów

na znalezienie w sobie odwagi

Wpisy w kategorii: blog

O lajkach na fb powiedziano już dużo. Jeszcze więcej napisano. Ale temat jest jak rzeka – czas ucieka, info nie ubywa. To trochę jak matma co nie?

No ale do rzeczy, do rzeczy. Każdy z nas zaczynał. I wiemy, że początki nie są łatwe oj nie są. I trudno na początku o rzeszę fanów, klientów czy wyznawców rozkładających czerwony dywan pod Twoimi stopami…Wiesz… muszę Cię pocieszyć. Nie jesteś sam. Na internetach są rzesze osób takich jak Ty, troszkę niezorientowanych, mierzących wysoko i żebrających u znajomych o lajki. Już nie musisz tego robić. Bo… bo możecie się wymieniać polubieniami. Ty i inni ludzie potrzebujący lajków na fanpage. Czerwonego dywanu Ci nie rzucą ale mocno się przyczynią do pierwszego milowego kroku w Twojej karierze. Nikt nie musi wiedzieć skąd pochodzą Twoje lajki. Ważne, że jest ich dużo. A lajki przyciągają jeszcze więcej lajków. A najlepsze w serwisie LikePlus jest to, że nic nie płacisz. Wszystko odbywa się na zasadzie wymiany lajków: Ty polubisz czyjś post, ktoś polubi Twój. Prawda, że proste?

 

No to działaj http://www.likeplus.eu/

A co u mnie? Kolejna rozmowa o pracę, która nie doszła do skutku. Ubierałam się bite dwie godziny i od rana nic nie mogłam przełknąć. O tuż przed 14 Pan dzwoni, że rozmowa jest nieaktualna. Nie wiedziałam czy bardziej jestem zła czy bardziej mi jest przykro, łzy mi nabiegły do oczu bo praca bardzo fajna a przynajmniej tak się prezentowała z oferty. Wybrałam numer i nawrzucałam temu Panu łamiącym się głosem, iż jest mi bardzo przykro, że jechałam 70 km a on nie poświęcił chwili, żeby ze mną porozmawiać i że domeną tej firmy jest lekceważenie ludzi i widzę, że wiele nie straciłam. Pan przeprosił zmieszany i się rozłączył. Nie wiem czy coś do niego doszło ale wiecie co? Mi się zrobiło znacznie lepiej :)

W przypływie determinacji stwierdziłam, że nie zmarnuje tego wyjazdu. Zadzwoniłam w odpowiedzi na 2 ogłoszenia i zaraz miałam umówione 2 rozmowy o pracę. Prawie na dwóch różnych końcach miasta. Gdzieś międzyczasie automat w MPKu połknął mi 5 zł i ani biletu ani reszty wydać nie zamierzał mimo moich racjonalnych argumentów popartych dla lepszego efektu kilkoma mocniejszymi słowami :D Kierowca bezradnie wzruszył ramionami i kazał dzwonić na numer naklejony na automacie. Profilaktycznie nikt nie odbierał. Trudno. Grunt, że kanary nie jechały. A może to źle bo akurat byłam w bojowym nastroju i bym powiedziała co myślę na ten temat.

No w sklepie zoologicznym to przynajmniej było zabawnie. Trochę bezmyślnie tam zadzwoniłam nie mając wielkiej wiedzy na ten temat ale stwierdziłam, że z czasem wszystko ogarnę a z podejściem, że nie wiem i nie umiem daleko nie zajadę. Pan słusznej postury i dwóch młodych chłopaków z poczuciem humoru. Uśmiałam się z nimi do łez. Potem zaczęłam temu potencjalnemu szefowi opowiadać i pokazywać co robiłam w mojej byłej pracy. Zgasił mnie i powiedział, że to jest moją pasją, widzi, że ja to kocham, ja tym żyje i po co ja się pcham do sklepu zoologicznego skoro po tygodniu uznam, że jestem nieszczęśliwa. Nie uznałabym tak. A przynajmniej nie po tygodniu ;)

No i Pan potem zgasił mnie całkowicie. Powiedział, że za to że jestem inteligentna, dowcipna, ładna i radosna może mi dać 5 zł netto bo wiedzę to ja mam zerową na temat psich kupek :D No dalej się upierać nie było sensu. Ale ja wcale nie czuje się ani ładna, ani inteligentna ani tym bardziej radosna.  Ale rozmowa była po prostu mega. Poczucie humoru Pan miał na poziomie wyższym niż on sam a niski jak wspomniałam nie był :)

Kiedy siedziałam na ławce w parku czekając na busa przyszedł stary dziadek. Ledwo sunął na tym chodziku, ciało oporne nie chciało ustąpić  i chwiejąc postawił biało czerwone róże pod pomnikiem powstańców. Nieporadnie zbierał liście i sprzątał płytę. Potem próbował zapalić znicz ale upadł mu na ziemię. Usiłował ugiąć się pod różnym kątem ale nie był w stanie. Dłużej już nie mogłam patrzeć. Wstałam, podniosłam ten znicz i zapaliłam. Starszy Pan powtarzał, że ma 91 lat i że dba bo Polska nie może spać. A Polska spała w najlepsze. Młode chłopaki, matki z dziećmi, starsze kobiety. Oni wszyscy spali. I nikt nie podniósł dupy żeby tego znicza z chodnika podnieść.

I tylko jeszcze raz zacytuje:

‚Naród, który nie sza­nuje swej przeszłości nie zasługu­je
na sza­cunek te­raźniej­szości
i nie ma pra­wa do przyszłości.’

 

A las w tym roku hojny. Szczodrze obsypuje swoimi darami.

CAM01342a

A dzisiaj tak na bogato :D Sałatka warzywna pod złocistym płaszczykiem z placka z kaszy jęczmiennej

CAM01315a

Potrzebujemy:

 

na placki:

* szklankę kaszy jęczmiennej

* 1 i 1/2 szklanki mleka

* 10 łyżek mąki ziemniaczanej

* 4 łyżki oleju

 

na farsz:

* pomidora

* ogórka

* małą cebulkę

* małą marchewkę

* koperek

* inne warzywa według uznania

* ewentualnie sól do smaku

 

Kaszę jęczmienną płuczemy kilka razy i gotujemy w lekko osolonej wodzie. Odstawiamy do ostygnięcia.

W tym czasie myjemy i obieramy warzywa. Kroimy w kostkę,mieszamy i odstawiamy do lodówki, żeby się smaki ‚ przeszły’.

CAM01311

Kiedy kasza ostygnie miksujemy ją za pomocą blendera tak aby jak najbardziej się rozdrobniła (ja używam w tym celu maszynki do mięsa i też się spisuje) i mieszamy razem z mlekiem i mąką na gładką masę.
Patelnię rozgrzewamy podlewając odrobinę olejem (jeśli ktoś dysponuje patelnią grilową lub ceramiczną robi to tylko przed pierwszym naleśnikiem) – nakładamy ciasto i rosmarowujemy je dość grubo(najlepiej i najwygodniej za pomocą łyżki). Smażymy z obu stron na rumiano.

Do naleśników nakładamy farsz i zjadamy ;)

Mi placki przypadły do gustu w wydaniu odgrzewanym, przysmażone na złocisty kolor.

I jeszcze jedno. Ciasto można doprawić wedle uznania przed usmażeniem. Ja jednak tego nie robię bo pozwala to na różne wariacje smakowe. ;)  Np. takie:

CAM01325a

Czyli placek cynamonem i cukrem pudrem posypany. Zrobiony w celach eksperymentalnych. Zaakceptowany ( o dziwo!) przez najbardziej wymagającego testera świata czyli moją małą siostrzyczkę, którą trudno wyżywić. Ale nie z powodu jej wymiarów bo te są akurat całkiem drobniutkie ale dlatego, że jest małym uparciuchem i niejadkiem, który oprócz zwykłej bułki,  parówek i spaghetti niczego nie uznaje ;D Wnioskuje więc, że wyszedł całkiem niezły ;)

Dziś u mnie na obiad była pieczarkowa. Przymierzałam się początkowo do kremu ale potem wpadłam na inny pomysł. Wiadomo, kobieta zmienną jest :-P

CAM01251

 

Potrzebujemy:

* ćwierć kilo pieczarek, obranych i pokrojonych w plasterki

* 2 cebule

* łyżkę masła

* marchewka

* pietruszka

* seler

* por

* kilka listków laurowych

* ziele angielskie

* 5 szklanek wody

* sól i pieprz do smaku

* koperek – ilość wedle gustu

* 100 ml jogurtu naturalnego

* garść makaronu razowego – Tak na oko ;-) Ja z ciekawości zważyłam to wyszło około 50 g. Po ugotowaniu robi się go znacznie więcej więc 50 g to nie jest mało.

 

Warzywa myjemy.  Marchewkę kroimy na plasterki. 1 cebulę też kroimy ale na takie grubsze plasterki i podsmażamy na patelni dosłownie z kroplą masła, ciut tylko ma być lub na patelni grilowej. Smażymy tylko przez chwilę żeby cebula zdążyła się zarumienić. Wszystkie składniki wrzucamy do garnka i zalewamy 1,2 litra wody i gotujemy na wolnym ogniu, do uzyskania „warzywnego rosołu”. Tajemnica warzywnego bulionu jest taka, że im dłużej jest gotowany tym jest lepszy. Ogólnie należy gotować do zmięknięcia warzyw. Ja gotuje co najmniej przez godzinę na małym ogniu.

CAM01239

Na patelni, na rozgrzanym maśle rumienimy pokrojoną w piórka cebule, dorzucamy pieczarki, oprószamy solą i dusimy na wolnym ogniu do zmięknięcia.

CAM01242

 

Gdy zmiękną dodajemy do naszego bulionu, który już powinien ładnie pachnieć. :-) Pozwalamy im się chwilę razem pogotować, żeby smaki się ze sobą przeszły. Wyłączamy gaz. Dodajemy jogurt naturalny i dokładnie mieszamy. Przyprawiamy solą i pieprzem według uznania. Ja już parę dobrych latek nie jadam soli. Za to lubię dobrze dopieprzyć :twisted:

Makaron gotujemy według instrukcji na opakowaniu.

CAM01247

Zupę podajemy na gorąco z dużą ilością pieczarek i makaronu. Dla smaku i żeby nacieszyć oko można posypać koperkiem. :)

Makaron można zastąpić grzankami i też będzie pysznie. Mnie naszła ochota akurat na takie jedzonko :)

I tylko żałuje. że nie mogę Wam przekazać tego apetycznego zapachu, który unosi się po całej kuchni :-(

 

Ale nic straconego. Szable, to jest łyżki w dłoń i do dzieła!

 

 

 

 

 

Dziś będzie o przepięknej książce.” Rok cudów” nie ma nic wspólnego z żadną religią, nie poucza jak żyć i nie opowiada o zdarzeniach nadprzyrodzonych. To nie ta półka.  ;-) To książka o upadaniu, szukaniu nowego sensu w życiu, o podnoszeniu się. O tym, że złe wychodzi czasem na dobre i o tym, że dobre złego początki. Jeśli wciąż nie wierzysz, że wyjdziesz z beznadziejnej sytuacji, że to co się stało, stało się po ”coś” to ta książka jest dla Ciebie. Wyraża więcej niż tysiąc słów pocieszenia i więcej znaczy. Nie poucza, nie gromi, daje prawo do żalu i uzmysławia coś bardzo ważnego. Ja wspominam tą książkę bardzo ciepło i proszę Cię jeśli jesteś w życiowym dołku, nie możesz dostrzec nic dobrego przeczytaj ją. Nie myśl, że cierpisz sama, że spotkała Cię najgorsza rzecz na świecie, nie zamykaj się w sobie tylko wyjdź na dwór i się rozejrzyj.

”Rok cudów” to wzruszająca do łez, pełna zaskakujących zwrotów akcji,  intrygująca i pouczająca opowieść oparta na faktach historycznych. Opowiada o świecie widzianym z perspektywy zwykłej kobiety, takiej jak ja i Ty. O tym jak los bezlitośnie rzucił ją na ziemie i sprawił,że sięgnęła dna rozpaczy. Raz, drugi i trzeci i ..kolejny. I wstała umocniona, silna i gotowa całą sobą walczyć o to co zostało.

Bo co gorszego może Cię spotkać kiedy umiera Twój mały synek? Taka słodka papla, pocieszna. To cios w samo serce, prawda? Ale poczekaj. Umiera kolejny syn, ten najstarszy najbardziej podobny do Twojego męża, który zostawił Cię ginąc pod gruzami kopalni. A potem na Twoich rękach umiera niemowlę, najmłodsze dziecko. Przechodzi Cię już dreszcz? Czujesz ciarki na swojej skórze? To czytaj dalej bo to jeszcze nie koniec. Poznaj historię o ludzkim okrucieństwie, o przewrotnym losie. Tak, o przewrotnym losie najbardziej. Bo chyba o to w tym chodzi.

Małżeństwo z zewnątrz udane, ona ładna, wesoła i urocza jak drobny ptaszek, on szanowany pastor. On zamienił jej życie w piekło. I nie myśl wcale, że ją bił. On zabił ją swoim chłodem, swoją bezwzględnością. Zabił w niej szczery śmiech i radość. Sprawił, że została z pięknej i delikatnej kobiety sucha skorupka. Tak młoda, namiętna i pragnąca ciepła, uwagi kobieta nie zaznała jej do samego końca zabierając tajemnicę o prawdziwej twarzy męża. Chwilami mrożące krew w żyłach sceny. Autorka pokazuje okrucieństwo i prawdziwe pobudki ludzi. Bo o to ktoś próbuje utopić noworodka, owoc zdrady małżeńskiej. Ktoś inny go zabiera i jest zmuszony zostawić wszystko co ma i uciekać z nim aż za ocean. Kto to był i dlaczego to zrobił? Przeczytaj sama. Dowiedz się dlaczego główna bohaterka czuła do siebie obrzydzenie, jaki popełniła błąd pod wpływem chwili i jaka to była miłość, że przyniosła jej ulgę, wdzięczność i przebaczenie dla samej siebie.

Przeczytaj książkę jeśli Ci jest źle. Jeśli czujesz, że łzy same się cisną, w gardle rośnie wielka gula i nie wiesz co ze sobą uczynić, w co włożyć ręce, czym zająć zmęczony zadręczaniem się umysł. Przeczytaj. To historia zwykłej kobiety, z którą los się nie pieścił zbytnio. Miała ojca alkoholika, wredną macochę i wszelkie przygody jakie się za tym ciągną. żyjąc sama z trudem wiązała koniec z końcem. Pochowała męża, dzieci i nie raz miała wszystkiego dosyć. Ale wstała i … Dość! Wystarczy. Bo opowiem wszystko a nie o to w tym chodzi.

 

rokcudow

 

„Rok cudów to niezwykle żywa i dziwnie budująca powieść o nadziei
w czasach bezdennej rozpaczy”
O, The Oprah Magazine